Instytut Literaturoznawstwa oraz Instytut Nauk o Kulturze naszej uczelni zorganizowały wykład przybliżający historię, jaka kryje się za poszukiwaniami ormiańskich starodruków w polskich bibliotekach. O swoich przygodach z tym związanych opowiedziała dr Nune Srapyan.
Do naszych czasów zachowało się jedynie 55 ksiąg pochodzących z XVI–XVIII wieku. Każda z nich stanowi bezcenne świadectwo dawnego bogactwa ormiańskich bibliotek. Wiele z nich zaginęło, zostało zniszczonych lub znalazło się poza granicami dzisiejszej Polski. Te, które ocalały są przechowywane m.in. w Bibliotece Narodowej w Warszawie, Bibliotece Książąt Czartoryskich w Krakowie oraz Bibliotece Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Dlaczego te publikacje są tak ważne? Dla Ormian żyjących w dawnej Polsce książka była czymś więcej niż nośnikiem informacji – była ,,kotwicą” tożsamości. W czasach, gdy diaspora była rozproszona, to właśnie wspólny język i religia zapisane na papierze pozwalały im przetrwać jako wspólnocie.
Zobacz też: Rozważania o śmierci – studencka konferencja naukowa
[Fot.: Andrzej Romański]
Prelekcja była okazją do zagłębienia się w pełną ukrytych znaczeń treść druków. Wraz z dr Srapyan mieliśmy szansę prześledzenia proces ich powstawania, analizowania poruszanych w nich wątków oraz odkrycia fenomenu relacji polsko-ormiańskich.
Dr Nune Srapyan to literaturoznawczyni związana z UAM w Poznaniu pokazująca jak fascynujące może być badanie przeszłości. W swojej pracy łączy historię, sztukę i tradycję. Jej doktorat to próba przywrócenia pamięci o .
Dr Srapyan mówi o tym co było dla niej impulsem do zajęcia się badaniem ormiańskich starodruków:
Literaturoznawczyni o największym zaskoczeniu podczas pracy nad doktoratem:
Rola książek w zachowywaniu tożsamości religijnej, językowej i kulturowej Ormian w I Rzeczypospolitej:
Prelegentka o unikatowych egzemplarzach wśród badanych starodruków i historiach, które szczególnie zapadły jej w pamięć:
[Fot. wyróżniająca: Artur Łuczak]