Cinema City

20 lutego 2019 | Stanisław Janowski

0

Alita: Battle Angel – walka o tożsamość czy waleczna tożsamość?

Film w reżyserii Roberta Rodrigueza stara się odpowiedzieć na to pytanie. Robi to jednak połowicznie. „Alita: Battle Angel” jest adaptacją dziewięciotomowej mangi „Battle Angel Alita” stworzonej przez Yukito Kishiro. 

Mangaka stworzył świat jakich wiele w cyberpunkowej przestrzeni. To, co wyróżnia pracę japońskiego twórcy, to głębia z jaką zarysował bohaterów swojego komiksu oraz niemalże filozoficzne dyskursy prowadzone między główną bohaterką – cyborgiem Alitą, a bohaterami, którzy jej towarzyszą.

To, co oryginał robi w zasadzie idealnie, czyli przekazywanie uniwersalnych wartości o człowieczeństwie, zrozumieniu i miłości, film doprowadza na skraj groteski, reżyser zdaje się pędzić przez fabułę na złamanie karku, byleby tylko zmieścić się w rozsądnych ramach czasowych. Poniekąd nie można się temu dziwić, manga przepełniona jest akcją, co film oddaje bardzo dobrze podczas spektakularnych scen walk między cyborgami czy podczas brutalnych meczów w Motorball – sportu, który bardziej niż niedzielny mecz piłki nożnej, przypomina walki gladiatorów. W tej materii Rodriguez spisał się całkiem nieźle. Pomimo ponad dwugodzinnej projekcji, film ogląda się szybko i przyjemnie. Sceny walk pomimo tego, że przepełnione latającymi kończynami, głowami itp. przykuwają uwagę widza i po prostu sprawiają przyjemność. Co zaskakujące, broni się nawet wersja w formacie 3D, którego zazwyczaj unikam jak ognia, ze względu na totalny chaos powstający na ekranie. Tutaj to wszystko było spójne, w kinowym formacie pojedynki cyborgów są miłe dla oka. Cieszy również całkiem dobre odwzorowanie głównej bohaterki. Pod tym względem i Rodriguez, i Rosa Salazar odgrywająca główną rolę spisali się w zasadzie na medal.

Schody zaczynają się w momencie, kiedy Rodriguez bierze się za przedstawienie świata bardziej duchowego, który jak już wspomniałem, stanowił o sile wersji papierowej „Ality”. Dialogi są zwyczajnie miałkie i przesłodzone. Budowanie więzi między bohaterami bardziej wynika z potrzeby pchania fabuły do przodu, niż z rzeczywistej sympatii, którą darzą się w mandze. Wystarczy przywołać tutaj główny wątek romantyczny, który rozgrywa się pomiędzy Alitą a Hugo (w tej roli Keean Johnson). Ich miłość wybucha po jakichś trzech spotkaniach, które zaczynały się w zasadzie w ten sam sposób. Bohaterowie wpadają na siebie, Hugo zabiera Alitę w romantyczne miejsce, których jak się okazuje w cyberpunkowej, wyniszczonej miejscowości jest całkiem dużo, żeby na koniec opowiedzieć o swoich marzeniach. Tak zbudowane uczucie między dwójką bohaterów niespecjalnie przekonuje, a reżyser miał możliwość pobawić się trochę formą i zrobić to w bardziej wysublimowany sposób.

Zaryzykuję stwierdzenie, że film zyskałby o wiele więcej, gdyby Rodriugez w zupełności zdecydował się zrezygnować z wątku romantycznego i postawił po prostu na akcję, czyli coś, w czym się specjalizuje. Do tego aspektu bowiem nie można się za bardzo przyczepić. Jak przystało na cyberpunkowy świat, mamy do czynienia z wojownikami, którzy różnią się od siebie praktycznie we wszystkich aspektach. Od stylu walki, przez charakter i modernizacje własnego ciała. Jeżeli więc w nadmiarze oscarowych filmów, które rzadko kiedy stawiają na dynamiczną akcję, macie ochotę odprężyć się przy przyjemnej dla oka rozwałce cyborgów, w najbardziej klasycznym cyberpunkowym wydaniu, to „Battle Angel Alita” jest warta ceny biletu. Jeżeli będziecie doszukiwać się w niej większych wartości, które ukryte zostały w mandze, to może jednak wróćcie do produkcji oscarowych, bo „Battle Angel Alita” bardziej przypomina „Rekina i Lave”, niż chociażby „Sin City”.

[fot. oficjalna strona filmu]

Tagi: ,




Back to Top ↑